Potem opowiemy, gdzie bylismy, jak nas nie bylo… A tymczasem, skoro Gwiazda Betlejemska juz zaswiecila, zyczymy wszystkim, aby znalezli spokoj, radosc i cieplo w te piekne dni przy wigilijnym i swiatecznym stole, swiecacej choince i dzwiekach koled.

A dzisiaj pobawilysmy sie plastelina. Przy okazji Alexia nauczyla sie nowego slowa: „pastelina” ))

To rezultaty (mama troche pomogla):

Kocham najbardziej na swiecie!

„I am Princess … (u nas: Alexia). You must BOW when you talk to me!”

[Jestem ksiezniczka... Musisz sie klaniac, gdy do mnie mowisz!]

Hmmm… No to sie klaniamy.

Nie bylam na cmentarzu, ale myslami jestem z moimi zmarlymi bliskimi…

W przyszlym roku juz sie chyba trzeba bedzie wybrac na halloweenowy spacerek. Poki co, mala A. chowala sie w poplochu przed przebierancami, a Suzinka, jak to ona… spala

A gdzies tak pomiedzy, po cichu i na uboczu… Suzi fikala jak najeta na kocyku, przewrocila sie na plecki kilka razy pod rzad. Pamietam, z jakimi fanfarami oglaszalismy takie wydarzenie przy malej A., a tu – wlasnie – cichcem, chylkiem…

No, ale my wiemy lepiej. A imienia nadal brak…

‘Please’
To slowko pada po glebokim namysle i na wyrazne zyczenie rodzicielki. Tak, -ki, bo taty mala A. nie musi o nic prosic, ten jest kazde skinienie…

‘Sorry’
Z tym slowkiem jest najciezej, owszem mala A. ma stosowne maniery, wiec jezeli przez przypadek kogos (z nas) nadepnie czy popchnie, mowi ‘solly’, ale jak przychodz do przepraszania za zle zachowanie czy inne wybryki, to zamiast niego daje sie zazwyczaj slyszec donosny ryk, czasem wzbogacony o rzucanie sie na podloge. Ale pracujemy nad tym.

Dzidzia!!! Prosze natychmiast posluchac mamusi i odwrocic sie do gory nogami!!!

Przyklad uzytecznosci z zeszlego tygodnia:
Duzy A. schodzi z zatroskana mina:
- „Widzialas gdzies moja karte z banku A.?”
- „Nie, a co, zginela?”
- „No, mala A. bawila sie moim portfelem i nie moge jej teraz nigdzie znalezc…”
Gdybym to ja nie mogla znalezc karty, juz w panice dzwonilabym do banku, by ja zablokowac, przekonana, ze posialam ja gdzies, nie wiadomo gdzie… Ale ze to duzy A. (co prawda do spolki z mala), to zachowalam spokoj. Dam mu kilka dni, pomyslalam. Po okolo tygodniu pytam:
- „I jak tam, znalazles karte?”
- ” Eeee, taaak, mala A. bawila sie znow portfelem, wiec pewnie wyciagnela ja z miejsca, gdzie dala ja przedtem i schowala tam, gdzie powinna byc…”.
No prosze, jaka uzyteczna…

Przyklad z dzis:
Podczas jednej z nocnych pobudek (tu wina spoczywa po rowno na malej A. i Dzidzi w Brzuszku) przypominam sobie czytany wczesniej artykul o szkodliwosci komorek i ich rakotworczych wlasciwosciach. No dobra, wyciagam telefon spod poduszki i odkladam na naroznik lozka – duzo powyzej mojego zasiegu wzroku.
Rano, juz w towarzystwie malej A., chcac sie jak najszybciej ewakuowac, by nie zaklocac snu duzego A. szukam w panice telefonu w stalym miejscu – pod poduszka, potem pod lozkiem, potem w koszyku z pieluchami.  Wsiakl… Mala A. obserwuje mnie tylko, aby po chwili wstac na nozki i z wyzszoscia wskazac mi narozny slupek lozka z jednym tylko slowem: „Tu”.

Przydaje sie? Przydaje sie!